منطق در ايران

برای جلسه ۲۳/۸/۸۵ متن PDF زير كامل شده متن قبلي است:

argument.PDF

برای نمونه با آدرس زیر و با کمی بالا و پایین کردن عدد ۲۷می تونید به پست مورد نظرتون دسترسی پیدا کنید:

http://www.logiciran.blogfa.com/post-27.aspx

معادل‌هاي تقريبي «نه»، ~

1.       مگر [براي استفهام انكاري] [مگر تو نگفته بودي كه سيگار ضرر دارد= تو گفته بودي]

2.       اگر [به خدا اگر من گفته باشم= به خدا من نگفته‌ام]

معادل‌هاي تقريبي «اگر»، →

.

.

معاني گزاره

اگر «گزاره» را اسم آلت و به معناي ابزار گزارش بگيريم جمله‌هاي خبري گزاره خواهند بود اما اگر «گزاره» را اسم مفعول و به معناي گزارش شده و محتواي گزارش بگيريم جمله‌هاي انشايي نيز حاوي گزاره خواهند شد...

قاعده تداخل

بر اساس اين قاعده، از گزاره كلي، مي‌توان ‏گزاره جزيي را نتيجه گرفت. براي نمونه، گزاره «هر الف ب است» ‏نتيجه مي‌دهد: «بعضي الف ب است».

قاعده بديهي منطقي يا افزايش

 اين قاعده در منطق ارسطو و قرون وسطي شناخته شده نبوده است اما در كتاب‌هاي اخير منطق قديم، مانند منطق مظفر، با نام «البديهة المنطقية» ذكر شده است و ما آن را «قاعده افزايش» مي‌ناميم. اين قاعده مي‌گويد كلمات يكسان را مي‌توان بر سر موضوع و محمول يك قضيه در آورد بدون اينكه صدق قضيه از بين برود.

الف: تبديل جمله فعلي به اسمي[1]

اين قاعده دو شكل دارد:

1-1 اسم فاعل سازي: مي‌رود = رونده است

1-2 موصول سازي : مي‌رود = كسي است كه مي‌رود = كسي كه مي‌رود است

سالبة اللزوم و لازمة السلب

كلما كانت الشمس طالعة فالنهار موجود : هرگاه خورشيد طلوع كند روز خواهد بود

تحليل گزاره‌هاي حملي در منطق ارسطو و تحليل گزاره‌هاي شرطي و بدون سور در منطق رواقي- مگاري انجام گرفته است. ابن سينا اولين كسي است كه براي گزاره‌هاي شرطي، سورپردازي مي‌كند...

ص 115:

و الثاني و الثالث يسمونهما

الشرطي و هو ما يكون التأليف فيه بين خبرين