افضل الدين خونجي (درگذشته ۶۴۶ ق.) منطق‌دان خلاق و نوآور قرن هفتم (در فاصله زماني ميان فخر رازي ۶۰۶ ق.  و خواجه نصير طوسي ۶۷۲ ق.) است كه بسياري از انديشه‌هاي منطقي و نوآورانة منسوب به "متأخران" ريشه در كارهاي او دارد و مي‌توان او را دريچه‌اي به منطق جديد در قرن هفتم به شمار آورد كه با تأسف بسيار، تا چند قرن ناشناخته مانده بوده است.

خرداد ماه سال جاري (۱۳۸۹) شاهد انتشار مهم‌ترين اثر منطقي او به نام "كشف الاسرار عن غوامض الافكار" بوديم كه با مقدمه و تحقيق خالد الرويهب استاديار دانشكده زبان‌ها و تمدن‌هاي خاورميانه دانشگاه هاروارد و به همت انتشارات انجمن حكمت از زير چاپ بيرون آمد. مقدمه الرويهب بسيار خواندني است و اطلاعات جامعي درباره خونجي و نوآوري‌هاي منطقي او ارائه مي‌دهد. معرفي دوصفحه‌اي از كتاب را در خبرنامة فلسفي انجمن حكمت صفحات ۳۸-۳۹ مي‌توانيد ببينيد.

دربارة نوآوري‌هاي خونجي و انتقاداتي كه بر ابن‌سينا دارد بسيار مي‌توان گفت كه اينجا فرصت آن فراهم نيست و اميدوارم بعدها بتوانم در اين باره چيزي بنويسم